Bezoek Aruba Marine Mammal Foundation
Een mevrouw(Giolina) van Aruba marine Mammal Foundation kwam op bezoek op MPB(Mon PLaisir Basis). Als eerste kwam ze(Giolina) bij onze klas (klas 4c) .Ze vertelde ons over dolfijnen ze zei:dat je kan zien tegen de spleet of stipjes of het een mannetje of een vroutje is.En ze zei dat je kan zien dat ze boos zijn dan slaan ze met hun staart op het water.En ze zei ook dat de dolfijnen niet gellukig zijn in een dolfinarium dat kinderen zeggen dat ze wel gellukig zijn in een dolfinarium dat ze glimlachen maar dat is niet zo dolfijnen lachen altijd ,zelfs als ze dood worden gemaakt. En ze zei ook dat:de vijanden de mens en de haai zijn. Als ze aangevallen worden dan komen alle dolfijnen bij elkaar met een kring om de gewonde dolfijn heen.En ze zei ook dat de meeste dolfijnen in japan worden doodgemakt.De meester zei dat voor een dolfijn moest Curacao 125.000$ betalen.Curacao heeft er pas 6 gekocht van Cuba. 1 van de 6 dolfijnen die in Cuba is gevangen is al dood. Kijk maar hier:
http://www.amigoe.com/artman/publish/artikel_37191.php
Dolfijnen in gevangenschap waarom?
FEITEN
Dolfijnen in gevangenschap zitten hele dagen in een veel te klein bassin waar ze zich erg vervelen. Vele dieren werden en worden gevangen genomen in de natuur om de rest van hun leven in een betonnen kom rondjes te zwemmen en kunstjes uit te voeren.
Hun eeuwige glimlach is schijn, ongeacht ze in gevangenschap worden geboren of in de natuur worden gevangen. Meer en meer dolfijnen worden geboren in gevangenschap, maar nog steeds een groot deel van de dolfijnen in dolfinariums wordt in de natuur gevangen. De vangst gaat gepaard met veel geweld. De jagers drijven de jonge dolfijnen naar ondiep water. De moederdolfijnen kijken wanhopig toe hoe hun jongen worden weggerukt. Men bindt de dieren vast op een draagband en sleept ze uit het water. Met netten en speciale lasso’s worden ze gevangen. De ervaring van de vangst alleen al veroorzaakt trauma’s en stress. Ook het verbreken van de familiebanden kan ernstige gevolgen hebben. Dolfijnen zijn sociale dieren die nauwe banden met hun leefgroep hebben. Vele dieren overleven de vangst dan ook niet.
Na de vangst komen de meeste dolfijnen terecht in een veel te klein betonnen bassin. Vissen, planten en algen bestaan er niet voldoende. Ruimte om te zwemmen en te duiken is er ook niet in het afgesloten water. De meeste dolfijnen in gevangenschap vertonen al snel apathisch en abnormaal gedrag uit stress en frustratie. Cirkelzwemmen, plots met het lichaam slaan, scherp uitademen, ‘bedelen’, zich doelloos op de kant van het isolatiebassin werpen, herhaaldelijk ‘mond-openen’ tegenover bezoekers, plots schokken met de kop. Al deze vreemde gedragingen wijzen op chronische stress en slecht welzijn van de dolfijnen. Het gebrek aan vluchtmogelijkheden kan leiden tot grote spanningen, verwondingen en ziekte, waardoor de dieren depressief kunnen worden. De dolfijnen duwen elkaar weg of happen en slaan met hun vin naar elkaar. De depressie kan zelfs zo ver gaan dat de dieren weigeren te eten of hun voedsel niet herkennen.
In de vrije natuur leggen de dieren dagelijks 50 tot 100 km af en brengen ze 80 à 90% van hun tijd onder water door. In de natuur duiken dolfijnen tot op dieptes van 200 m. De bijzonder zwakke eisen die bijna overal ter wereld aan dolfinariums gesteld worden, leiden tot abnormale gedragingen zoals urenlang onbeweeglijk aan de oppervlakte drijven (apathisch gedrag) of constant in dezelfde richting in kleine cirkels zwemmen (stereotiep gedrag). Het spreekt voor zich dat deze abnormale gedragingen eveneens wijzen op slecht welzijn (stress, depressie en verveling), die soms zelfs de dood tot gevolg kunnen hebben. Andere doodsoorzaken van dolfijnen in gevangenschap kunnen zijn: kwetsuren (o.a. door agressief gedrag wegens het gedwongen samenleven zonder vluchtmogelijkheden met andere individuen), shock, het inslikken van vreemde objecten, blootstelling aan chemicaliën.